Wachtwoord vergeten? Gebruikersnaam vergeten?
logotype
login |  bestuur
Home Miniaturen
Miniaturen

De bezoekers van Kruispunt zijn vogels van verschillende pluimage. Gastvrouwen en -heren en vrijwilligers ook, eigenlijk iedereen.
Hier vind je wat annekdotes of opmerkelijke gebeurtenissen die we je niet willen onthouden.

Klik op een van de titels.

HTV studenten Rijn IJssel (Klas O2B)

Buitengewoon opsporingsambtenaren staan midden in de maatschappij. De opleiding HTV (Handhaver Toezicht en Veiligheid) stoomt ons klaar voor dit beroep. Maar met wie krijgen wij te maken op straat? Om daar achter te komen hebben wij de opdracht gekregen om ons te verdiepen in doelgroepen. Natuurlijk is dit een breed begrip en varieert dit van hangjongeren tot dak en thuislozen. Na het zoeken op internet kwamen wij bij Stichting kruispunt uit en riep dit vragen bij ons op zoals; Wat gebeurt er met je als je aan de rand van de samenleving staat. Wat doet stichting kruispunt? Welke hulp is er eigenlijk? En hoe kunnen wij hier het beste mee omgaan? Enzovoort.

Dit leek ons een mooie gelegenheid om te vragen of stichting kruispunt voor ons hun verhaal wilde doen. Zodat wij straks op straat de dak & thuislozen beter kunnen begrijpen en adviseren.

Na een paar e-mailtjes met pastoor Ellie Smeekens vertelde ze dat ze wilde komen. Vervolgens hebben we een datum geprikt voor onze gastdocenten.

De Dag (12-03-2013)
De gastdocenten, pastoor Ellie Smeekens en Dick Brugman zijn inmiddels aanwezig. De klas druppelt langzaam vol en vervolgens kan de les beginnen. Een uitgebreide uitleg over de stichting en de mogelijkheden waarin iemand beland kan zijn, maakte ons wijzer op het gebied van opvang en hulp. Vervolgens was het de beurt aan Dick Brugman. Zijn indrukwekkende persoonlijke verhaal maakte ons stil en liet ons kijken vanuit een ander perspectief. Alle bewondering voor de daadkracht van deze man.

De vele informatie die wij van jullie gehad hebben is voor ons een verrijking voor de toekomst.
Wij willen jullie daarom ook bedanken voor de tijd en informatie die jullie met ons gedeeld hebben.

Ling Ling

Op een avond kwam ze zomaar binnenlopen in het Kruispunt, op straat gezet uit vreemdelingen-bewaring, met een brief op zak dat ze illegaal is, maar niet uitzetbaar
Ze heeft langere tijd in deze omgeving gewoond, daarom is ze naar dit deel van het land teruggekomen. Stukje bij beetje horen we iets van het verhaal van Ling Ling.

Haar Nederlands is gebrekkig, maar met veel geduld komen we een eindje.
Ling Ling vertelt hoe ze, na de dood van haar vader, als klein kind met haar moeder van Mongolië naar China is gegaan omdat haar moeder een Chinese man had leren kennen bij wie ze gingen wonen. Na het dodelijk auto-ongeluk van haar moeder, werd ze mishandeld en misbruikt door deze man. Toen iemand haar voorstelde om naar Europa te gaan, pakte ze dat aanbod met beide handen aan. Hier zou het beter worden en de reis werd voor haar geregeld en betaald.
Zo kwam Ling Ling in Nederland terecht. Hier werd ze opnieuw slachtoffer van misbruik.
Na een half jaar kon Ling Ling zich bevrijden uit deze situatie. Maar toen ze een verblijfsvergunning aan wilde vragen kwam ze opnieuw in de problemen. Ze had geen paspoort, ze had geen namen van de  mensen die haar naar Nederland hadden gebracht, ze kon de plaatsen niet aanwijzen waar ze heengebracht was, kortom haar verhaal werd niet geloofd en haar vraag om een verblijfsvergunning werd afgewezen.  Mongolië, het land waar ze volgens eigen zeggen vandaan komt, wil haar niet terug omdat ze ook niet kan bewijzen dat ze daar vandaan komt.
Aan China bewaart ze hele slechte herinneringen, daarheen wil ze liever niet meer.
Zo loopt ze nu op straat, duidelijk in de war. Af en toe eet ze bij het Kruispunt. Af en toe slaapt ze bij het Stoelenproject.
Verschillende mensen bekommeren zich om haar. Het is hartverwarmend om dat te zien.
Een bezoekster van het Kruispunt nodigt haar uit om een avond bij haar te komen slapen zodat ze een keer een lekkere douche kan nemen en haar kleren kan wassen. Een vrouw uit de buurt komt aan de deur bij het Kruispunt om haar zorgen over Ling Ling te uiten. Ze stopt haar af en toe wat toe en vraagt haar ook wel eens binnen als ze ziet dat Ling Ling weer buiten wil slapen, onder een boom op het pleintje voor haar huis, omdat ze zich blijkbaar niet op haar gemak voelt tussen al de mannen die in het Stoelenproject slapen. Een vrouw uit een naburige wijk neemt haar onder haar hoede.
Ling Ling kan er wat werken en krijgt daar ook wat geld voor. Af en toe gaat ze er heen.
Ze kan er eten en slapen, maar dat laatste wil ze niet.

Samen met het Vluchtelingenplatform Arnhem zoeken we naar mogelijkheden om Ling Ling verder bij te staan. Om te beginnen door medische en psychische hulp voor haar te zoeken. Dat ze zwaar beschadigd is door alles wat haar is overkomen in China en later in Nederland en misschien ook wel door het hele traject als asielzoeksters in Nederland, en door het leven op straat nu, is duidelijk.

Oma Ger

De Gelderlander, stadsgezichten

Arnhem, 24 mei 2011

door Berrie van Helden

‘ Ik verdeel de plakjes cake, ik ben niet zo praatpalerig’

Nauwlettend ziet zij er op toe dat hongerige en vermoeide daklozen en verslaafden niet stie­kem een tweede plakje cake pak­ken. „ Je hebt van die grapjassen die het blijven proberen. Maar ik let er goed op dat dit niet gebeurt, ik probeer ze zo ook nog een beet­je op te voeden”, zegt de 89- jarige oma Ger.
Al veertien jaar gaat ze trouw een aantal keren per maand naar het Kruispunt, een opvang aan de Spoorwegstraat in Arnhem, pal naast het Stoelenproject. „ Je hebt er altijd bij die op zaterdag, als we een broodmaaltijd met soep serve­ren, een tweede sneetje brood wil­len pakken. Maar daar steek ik een stokje voor. Daar let ik goed op.
We zijn een gezin en iedereen moet zich aan de regels houden.
Ze vinden mij geloof ik ook wel een beetje streng, maar tegelijker­tijd rechtvaardig. Dat klopt wel, dat beeld.”
Oma Ger (‘ Noem maar geen ach­ternaam, doen wij bij het Kruis­punt ook niet’) voelt zich thuis bij het Kruispunt. Dat is een door de kerken opgezette opvang aan de Spoorwegstraat. Dagelijks komen hier maximaal 35 zwervers, asiel­zoekers en drugsgebruikers aan het eind van de middag naartoe om tegen een geringe vergoeding een warme maaltijd te nuttigen.
Op zaterdag staat een broodmaal­tijd met soep op het programma.
Daar is oma Ger geregeld bij aan­wezig.
„We beginnen al eerder met brood smeren, thee en koffie zetten. We zijn klaar als de meute binnenkomt.”

Een advertentie in een blaadje van de Parkstraatgemeente trok de aan­dacht van oma Ger. „ Ik wilde me inzetten voor mensen die op straat leven, die het in hun leven moeilijker hebben dan ik. Die drin­ken, die spuiten en die wiet gebrui­ken en nog veel meer dingen die ik niet weet. In vergelijking met hen voel ik me bevoorrecht, ik heb alles wat mijn hartje verlangt. Zij niet. Het zijn mensen die aan de rand van de samenleving leven.
Maar ook zij hebben opvang en warmte nodig.”
Oma Ger gaf zich op als vrijwilli­ger. Een keer in de week ging ze naar het Kruispunt. Inmiddels be­zoekt de Arnhemse de bezoekers nog tweemaal per maand. Ze maakt deel uit van een grote groep vrijwilligers die bij het Kruispunt actief zijn. Ze koken de maaltij­den, vangen de verslaafden en dak­lozen op en doen activiteiten met hen.

In naam van alle vrijwilligers ont­ving oma Ger kortgeleden een spekcheque van 500 euro, een prijs voor vrijwilligers.

Oma Ger richt zich vooral op het uitdelen van het brood en de cake. „Weet je, ik ben niet zo praatpale­rig. Dat is niet aan mij besteed. De pastores die hier werken zijn daar veel beter in. Zij kunnen veel beter met de bezoekers praten.”




Oma Ger, die het goed kan vinden met zwervers. foto Hans Broekhuizen/ DG

Thomasvieringen

M i s s i a t u u r t j e s zijn ministukjes bij het werk van een missionair predikant

Mooi mens
De eerste bakbananen gingen de pan in en de geuren van de maaltijd wekten meer en meer de eetlust op. “Jullie laten de viering toch niet uitlopen hè? “ 


Met vier mensen van de werkgroep Thomasvieringen waren we bij Het Kruispunt om daar voor een keer de zaterdagse viering (met een Thomas-tintje) te verzorgen. Koken hoefde deze keer niet omdat een bezoeker die werkervaring opbouwt dat verzorgt. Hij was de eerste die bij het bidden naar voren kwam om een kaarsje op te steken. Hij dankte voor de mensen van Het Kruispunt, voor de opvang en de hulp om z´n leven weer vorm te geven. Trots voegde hij toe dat hij binnenkort woonruimte krijgt. Ik ben tegenwoordig wel eens bij diensten en voorstellingen waar mensen zich om de haverklap suf klappen, maar hier hinderde ´t niks dat aan het gebed spontaan een applaus werd toegevoegd.

“Maandelijks een date met een mooi mens” gaat bij Thomas(vieringen) niet zonder vragen en twijfel. Maar ook met hoop en vertrouwen dat wat God je geeft en je vraagt, je een mooier mens kan maken. Ook door omgang met andere mensen. Soms roept iemand “Wat een mooi mens is dat!” Nou, met zulke mensen willen wij wel eens afspreken.

Uit de bijbel hadden we een verhaal meegenomen over de Jakobsladder. En in een kort “eigenschappenmarktje” vroegen we ons samen af, wat iemand tot de ware Jacob of Jacoba maakt. Waarom is die nou zo´n mooi mens voor jou, wat heeft ze, wat doet hij? Zorgzaam – verstandig – rechtvaardig. Het werd spannender met het woordje ´te´ erbij. Kun je ook te zorgzaam zijn, te verstandig?

Het ´glas-in-lood raam´ waarbij het bidden met de kaarsjes gebeurt, vind ik bijzonder. Er is geen venster in de dode muur, maar even eenvoudig als doeltreffend is het er gewoon opgeschilderd.

Toen we uitgebeden en uitgezongen waren, hing er nog briefje aan een zakje met (bij verschillende eigenschappen) passende snoepjes. ´Hard, zoet, pittig, zacht … je bent een verrassend mooi mens!´ Het kan even duren voor de vijfendertigste z´n bord vol heeft en dus was de bonbon uit dat zakje voor velen het voorafje. En een ietsepietsie waren we ook wel uitgelopen.

Gastheer Klaas

Eind 2004 kwam er voor mij een eind aan een periode van 42 jaar fulltime werken. Ik ging, zoals dat heet, met de VUT. Naast mijn kerkelijk vrijwilligerswerk wilde ik meer vrije tijd benutten om met iets zinvols bezig te zijn.
In mijn vorige werkkring had ik veel contact met mensen die vallen onder de doelgroep van het Kruispunt. Ik heb in die tijd ook ervaren dat voor deze mensen het Kruispunt een belangrijke plaats is. Men is er voor je!

Op een dag kwam ik in gesprek met pastor Anton. Ik vertelde hem dat ik wel iets wilde gaan doen binnen de stichting het Kruispunt. Daarna volgde er een gesprek met Anton en één van de bestuursleden. Ik kon beginnen als gastheer op de dinsdag.
Vanaf maart 2005 ben ik er dus op dinsdag. Gelukkig niet alleen. Samen met een groep enthousiaste en gemotiveerde vrijwilligers. Zonder deze vrijwilligers, voor wie ik groot respect heb, zou het ook niet gaan.

Als dan om 16.30 uur de deur opengaat, komt de eerste groep bezoekers binnen.Dit loopt zo door tot ongeveer 17.15 uur, dan is ook al vaak vol.

Inmiddels is dan meestal de kookgroep gearriveerd en zijn de eerste ingrediënten voor het eten al weer verwerkt. De bezoekers drinken koffie of thee met een lekker koekje erbij. Verschillen spelletjes worden gespeeld, zoals, kaarten, sjoelen, tafeltennissen en rummikub enz. Een aantal bezoekers neemt plaats achter de computer en gaat internetten of op de computer een spelletje doen.

Om 18.00 uur gaan we met zijn allen eten. Daarna loopt het tot 19.00 uur weer leeg en ruimen we alles weer op. De dinsdag zit er weer op.

Als gastheer kom je met vele bezoekers in gesprek. Dit geldt uiteraard ook voor de vrijwilligers. Ook zij hebben een luisterend oor. En natuurlijk spelen de pastores Anton en Geerdien een grote rol in het geheel.
Natuurlijk zijn er af en toe wel eens spanningen onder elkaar. Je probeert daar als gastheer zo goed mogelijk mee om te gaan. Altijd weer proberen om een goede sfeer te krijgen. Een sfeer waar een ieder zich bij thuisvoelt. Soms voel ik met net een dirigent van een koor, die de partijen (bezoekers) op elkaar af moet stemmen om zo tot een harmonieus geheel te komen. Dit laatste vraagt soms zeer veel energie van de gastheer of vrouw en/of de vrijwilliger.

Ik ben nog steeds blij dat ik er gekozen heb om gastheer te worden bij het Kruispunt. Ik vind het fantastisch werk. Ik zeg wel eens; “hier voel ik me als een vis in het water”.

Gelijkertijd voeg ik er aan toe dat de vrijwilligers van het Kruispunt een enorme pluim verdienen.
Zonder hen zou het Kruispunt niet overeind kunnen blijven. Alle respect voor hen!

Klaas.

Stagiaire Josien

Vorig jaar heb ik een half jaar op de woensdagen bij kruispunt stage gelopen voor de opleiding SPH. Het was de beste stageplek die ik me had kunnen wensen.
In het begin was ik eerlijk gezegd nog wat huiverig en durfde ik nog niet zo goed contact te leggen met de bezoekers en overdonderde het me een beetje. Gaandeweg kreeg ik steeds meer contact met de bezoekers en dat vond ik een leuke en leerzame ervaring.

Het mooie in mijn stage bij Kruispunt vond ik dat alles samen werd beleefd, er kwamen mensen bij me huilen en dan leefde ik met ze mee maar ook de gelukkige momenten werden samen gedeeld.
Het contact met de bezoekers was oprecht en niet gemaakt vanuit een therapeutisch milieu en dat vond ik een hele fijne manier van werken, ook de bezoekers merken dit en reageren daar veel beter op.

Ik ben ook een week meegeweest naar Taize en ook dit was heel leuk. Hier had ik de kans om met een paar bezoekers een dieper contact te krijgen en we hebben veel lol maar ook veel serieuze gesprekken gehad.

Het team waarin ik terecht kwam vond ik een goed team. Er werd goed samengewerkt en veel gedeeld. We bespraken veel dingen en ik kon daar goed feedback krijgen maar ook geven omdat ik als gelijke in het team werd beschouwd.

Vanuit school heb ik een hele goede beoordeling gekregen om het feit wat ik in mijn stage had bereikt en hoe ik daarop heb gereflecteerd. Ik bedank hiervoor de bezoekers en het team want dit had ik in mijn eentje nooit klaar gekregen.

Josien.

Giovanni

Ik kwam vier jaar geleden bij het Kruispunt terecht nadat ik een aantal maanden een zwervend bestaan heb geleden. Binnen twee maanden had ik een kamer ik ging weer werken.

Maar verviel helaas weer in het oude leven van blowen en drinken terecht. Ik was zwaar depressief en kreeg een auto-ongeluk. Maar met de gesprekken hier en de schouderklopjes en luisterend oor dat ik hier ontving kreeg ik weer zelfvertrouwen.

Kruispunt is een gezegend plek waar gelovigen hun rust en hulp kunnen ontvangen. Ik heb respect en liefde voor aldiegenen die zich vrijwillig voor deze taak inzetten.
Moge God iedereen zegenen die met Kruispunt te maken heeft of heeft gehad.

Giovanni

Hasonita

Kruis Punt

Come as guests, stay as family.

Kruispunt - is a place where people can come and to

be part to a new life, a life where you don’t be

judged on money, a side where you wont be judged

on who you are or what you do,

A SIDE WHERE YOU NEVER BE ALONE

KruisPunt ;) bring people to life

Hans

Ik kom sinds twee en een halve maand bij het Kruispunt en heb het daar enorm naar mijn zin. Ik loop sinds 14 december mee in het daklozencircuit van Arnhem en heb toen kennis gemaakt met het Kruispunt. Het is elke dag weer een hoogtepunt om weer gezellig te gaan eten hier.

Er komen gemiddeld 35 mensen per dag eten, er wordt dan Rummikub gespeeld en aan een andere tafel wordt geklaverjast, weer anderen zitten op het internet, dus de sfeer is altijd goed. De anderen zitten lekker te babbelen over koetjes en kalfjes.

Ik heb tot nu toe nog geen dag slecht gegeten in het Kruispunt, daarvoor wil ik bij deze de vrijwilligers hartelijk bedanken dat ze elke dag weer zorgen voor een goede maaltijd en op zaterdag heerlijke soep en brood, dat is dan gratis.

Op zaterdag hebben we ook een dienst voor we gaan eten. Ikzelf ben niet gelovig, maar ik geniet altijd weer van deze dienst met elke week een ander thema, de ene keer door Geerdien, de andere keer door Anton of Connie (stagiaire).

Ik hoop dat ik een beetje heb kunnen verwoorden wat ik vind van het eten bij Kruispunt.

Hans.

Arjan

KRUISPUNT

Samen eten in een “kerk” is als slapen onder de blote hemel.
Ieder heeft zijn eigen ster en elk daarvan is uniek.
Geen wereld zo groot en geen heelal zo ondiep
brengt al deze sterren samen.
Hier is ieder eender met zijn eigen verdriet, geluk, zorgen en oplossingen.
Ieder voor zich en God voor ons allen.
Geen betoog, geen verwijt.
Samen staan we sterk en alleen is maar alleen.
Steun voor hen die het nodig hebben en
er wordt naar je gevraagd als je rugzak te vol zit.
Samen sta je sterk.
Bouw je piramide met een goed fundament.
Je wordt beloond om je daden en je doen
omdat er van boven naar je gekeken wordt.
Alle putten sluiten aan op een riool en alle riolen komen samen.
Zie hier: saamhorigheid en barmhartigheid drijven ons tot een weg
naar het open water waar we vrij zullen zijn.

Arjan (bezoeker van het Kruispunt)


De Postbode

Ik kom hem tegen in de bus. Of eigenlijk: hij komt mij tegen, ik had hem zo snel niet herkend.
Als hij instapt, komt hij regelrecht op mij af, gaat naast me zitten en kijkt me lachend aan.
“Je herkent me niet meer, he?” vraagt hij. Nee, inderdaad herken ik hem niet.
Als hij vertelt wie hij is (laat ik hem maar even Ahmed noemen) zie ik het ineens. Hij ziet er heel wat beter uit dan ik een paar jaar geleden van hem gewend was. Hij vertelt wat hij de afgelopen jaren gedaan heeft. Hij heeft in een afkickkliniek gezeten en heeft het hele traject via begeleid-kamer-wonen naar zelfstandig wonen met goed gevolg afgelegd.

Hij straalt van trots. Als ik een paar haltes verder uit moet stappen, vraag ik hem snel nog eens naar het Kruispunt te bellen; we moeten nodig elkaar eens ontmoeten om bij te praten. Ik geef hem mijn kaartje.
Maar dat bellen is niet nodig, want een tijdje later zit ik ’s morgens aan de keukentafel en zie ik de postbode langskomen.
“Dat lijkt Ahmed wel”, denk ik en ik ren naar het raam en als hij het tuinpad van de buren oploopt zie ik: het is Ahmed.
Ik gooi het raam open en roep: “Kopje koffie, postbode?” Ahmed lacht en komt terug voor een kopje koffie.

We halen herinneringen op aan de tijd dat hij dagelijkse bezoeker bij het Kruispunt was.
Ik vraag of hij nog weet dat hij op een nieuwjaarsdag in zijn eigen kots in een hoekje van de zaal lag en hoe we hem naar het ziekenhuis gebracht hebben. Hij lacht schaapachtig en zegt: “Ik was niet altijd een makkelijke bezoeker, he?” De eerlijkheid gebiedt mij om te zeggen dat dat nog zacht uitgedrukt is.
“Kruispunt was wel heel belangrijk voor me, weet je”, zegt hij. Natuurlijk wil ik weten waarom dat zo was.
Zijn antwoord is kort maar krachtig: “Ik gedroeg me als een beest, maar jullie behandelden mij als een mens.”

Ik word even helemaal stil van dit antwoord en ervaar het als een geschenk.
Als de postbode even later weer verder gaat aan zijn ronde voel ik me alsof ik weer een jaar kan teren op zijn opmerking.
Bedankt, Ahmed.

Anton Metske, pastor

Gastvrouw Dolly

Mij valt de eer te beurt, als nieuwbakken gastvrouw sinds december 2009, iets te mogen schrijven over mijn beleving en werk als gastvrouw bij het Kruispunt.

In het kort iets over mijzelf.
Ik was voorheen tientallen jaren werkzaam bij een financiële instelling, o.a. afdeling klantencontact. Vooral de laatste 5 jaar miste ik steeds meer het contact en het gevoel iets voor je medemens te kunnen betekenen.
Het was dan ook als een lot uit de loterij, dat de baan als gastvrouw op mijn pad kwam.

Het eerste woord wat bij me opkomt is “hartverwarmend”. Daar bedoel ik mijn directe collega’s Klaas en Truus mee, die mij introduceerden bij de bezoekers en mij wegwijs maakten bij de verschillende aspecten van het gastvrouw zijn.
Ook de pastores Geerdien en Anton, die er altijd voor de bezoekers zijn. Die hen op professionele wijze met raad en daad terzijde staan daar waar hun hulp gevraagd wordt.

En natuurlijk de vele vriendelijke vrijwilligers, die zich op onbaatzuchtige wijze inzetten om het onze bezoekers naar de zin te maken.

De bezoekers, onze doelgroep, deze kwetsbare groep mensen die bij ons in het Kruispunt rust en warmte vinden bij een kopje koffie of thee en tevens van een warme maaltijd kunnen genieten.
Deze maaltijd wordt meestal ter plekke gekookt door de vrijwilligers van de verschillende kookgroepen. Dit veelal in een fijne en ontspannen sfeer.

Het is een bonte mix van cultuur, religie en huidskleur.
Door deze groep mensen in hun waarde te laten mogen ze zich even weg weten van de straat, van het isolement, de ellende, de dagelijkse strijd van overleven.
Hier zie ik ze opbloeien, zich gewaardeerd weten, gezien worden, gewoon mens zijn.

Wat mij opvalt en ontroert is het wederzijds respect en de zorg om elkaar.
De snelle acceptatie van mijn persoontje, voor hen toch weer een nieuw gezicht.
Met het bieden van een luisterend oor, een gesprekje, een gebaar, welgemeende interesse krijg ik het gevoel ook deel uit te mogen maken van deze grote “familie”.

Ik krijg er zoveel voor terug, ik prijs me er zeer gelukkig mee.

Dolly Kokke, gastvrouw


een bezoeker

Ode aan het Kruispunt

Toentertijd was mijn diagnose manisch-psychotisch, onderliggend ernstig depressief en verslaafd aan cannabis en alcohol. Door een zeer beperkt steunend sociaal netwerk zwierf ik, ondanks dat ik een woning heb, op straat, bracht uren in de coffeeshop door en zwierf in mijn hoofd waar ik verdwaalde.
Mijn zelfzorg was zowat verdwenen en eten deed ik nog nauwelijks. Een “vriend” in de coffeeshop attendeerde mij op het Kruispunt en heeft me geïntroduceerd.

Instinctief wist ik dat ik hier moest blijven, omdat ik dan een vast punt op de dag had waar ik naar toe kon gaan en bovendien voor slechts één euro een goede warme maaltijd kreeg. Dit kan ik nu terugkijkend zien als een belangrijk beginpunt van mijn herstel.
In die tijd was er nog een maatschappelijk werker aan het Kruispunt verbonden en zij heeft me geholpen om ook mijn financiële situatie op orde te krijgen. Hetgeen een hoop rust gaf.

Mijn geestelijke situatie was slecht. Heel somber, nihilistisch en ik zag geen uitzicht in mijn situatie. Hoeveel bemoedigende, geruststellende en inzichtgevende gesprekken heb ik gehad met de vaste medewerker Heleen, en de pastores Anton en Geerdien, die me zo weer op de goede weg hebben geholpen.
Van Heleen heb ik een schilderijtje gekregen met de tekst “vanaf vandaag gaat het beter”, dat nog steeds op een soort altaartje in mijn huiskamer staat. Als ik het moeilijk heb, herinnert het mij eraan dat het maar tijdelijk is en betere tijden niet persé ver te zoeken hoeven te zijn.

Door de pastor Geerdien ben ik op weg geholpen naar goede hulpverlening voor mijn verslavingsproblematiek. Dat heeft gelukkig zoden aan de dijk gezet en ik kan weer leven zonder afhankelijk te zijn van alcohol of cannabis.

Ik heb mee gewerkt aan het opknappen van de ruimte en het maken van de muurschilderingen, net als een aantal andere “Kruispuntgangers”. Toen een noodzaak voor mij om, ondanks de depressie, toch activiteiten te ondernemen.
Genoten heb ik toen niet. Maar als ik nu het Kruispunt in kom, vind ik iedere keer weer dat de ruimte echt sfeervol is geworden door deze muurschilderingen en vind ik het leuk te weten dat ik daar toch maar mooi een bijdrage aan heb geleverd.

Ook mijn geloof in God heeft in het Kruispunt meer vorm gekregen. Ik ben niet gelovig opgevoed, maar voor mij bestaat God wel. Mijn geloof was echter vrij vormloos. Door de (kerk)diensten in het Kruispunt elke zaterdag is mijn geloof meer gaan groeien. Zo heb ik meer inzicht gekregen in de levenslessen die de Bijbelverhalen in zich dragen en heb ik mooie liederen geleerd.
Een verrijking, want het groeien in (mijn) geloof gaat nog steeds door en heeft ook vorm gekregen buiten het Kruispunt en dat wil ik niet meer loslaten.

Verder heb ik in het Kruispunt geleerd om spelletjes (rummicub) te spelen. Ik vond spelletjes nutteloos en tijdverdrijf. Nu zie ik het echt als ontspanning en kan er ook van genieten. Ten tijde van zo’n spelletje is er veel humor en zingen Anton en ik associatief vele liedjes. Maar pas op als Anton verliest, dan hakt hij je met zijn plankje in mootjes.

Verder heb ik ook geleerd in het Kruispunt om meer mijn grenzen te bewaken en aan te geven en niet aan alles en iedereen geld te geven of zorg te bieden.
Mijn omgeving zag en ziet het Kruispunt als een plek waar je aan de rand van de samenleving staat: de goot en dat ik daar voor koos.
Maar met dit stukje tekst heb ik willen laten zien dat het Kruispunt voor mij juist geen eindpunt was, maar het begin van herstel.
Het heeft mij veel gebracht.


Pastor Elly

Per 1 oktober 2010 ben ik begonnen als (parttime) pastor bij het Kruispunt.

Het is een hele nieuwe wereld waarin ik terecht gekomen ben, zo voelt het soms.
De Spoorwegstraat, met het Kruispunt, ligt midden in het centrum van de stad, maar het is tegelijkertijd een klein steegje. Een beetje weggestopt is het, net zoals het dienstencentrum van Iriszorg overigens, net zoals andere voorzieningen voor dak- en thuislozen, net zoals veel daklozen zelf.
Als ik voorheen door het centrum van Arnhem liep, herkende ik hen niet.

Nu loop ik er anders. Langzaamaan ontdek ik waar ik mensen die dakloos zijn tegen kan komen.
Ik ontmoet hen op straat, in het park, bij de dagopvang van Iriszorg, en uiteraard in het Kruispunt.
We raken aan de praat. Nu ik hen zie en ontmoet, kom ik de beelden tegen die ik in mezelf meedroeg over mensen die dakloos zijn.
Soms blijken die beelden te kloppen, maar veel vaker kloppen ze niet en moet ik mijn beelden bijstellen.
Bovendien blijkt de streep tussen een (t)huis hebben of dakloos zijn soms maar heel dun te zijn.

Ik kom mensen tegen die de pech hebben gehad dat zich in een korte tijd enkele ontwrichtende situaties in hun leven hebben voorgedaan: verlies van werk, op straat gezet worden door je partner, en als je dan niet terecht kunt of wilt bij familie of vrienden …

In de afgelopen maanden heb ik heel veel verhalen gehoord van mensen.
Problematische verhalen over je woning verliezen, zonder geld op straat leven, over moeilijkheden met instanties, over familierelaties die verbroken zijn…
Maar ook verhalen waar je blij van wordt: iemand vertelt dat hij een woning heeft gekregen en laat trots de sleutels zien, iemand vindt na jaren de moed om zijn verslaving onder ogen te zien en hulp te zoeken, een moeder belt voor haar zoon ….

Ik ben blij verrast door het vertrouwen dat ik krijg.
Soms vertelt iemand heel open over zijn of haar leven en wat zich daarin heeft voorgedaan. Van een ander mag ik zo af en toe een stukje van diens leven horen.

Verrast ben ik ook door de goede sfeer die er meestal is in het Kruispunt. Ik voel veel verbondenheid tussen mensen. Bezoekers hebben oog voor elkaar, delen hun dagelijkse sores, spreken elkaar moed in, of helpen elkaar.

Een hele nieuwe wereld waarin ik terecht gekomen ben? Ja, vooral door de heftigheid van vele verhalen die ik hoor.
Maar ook hier kom ik zoals overal mensen tegen die aardig zijn of niet, mensen die oog hebben voor anderen of die alleen op zichzelf gericht zijn, mensen die voortdurend weer hun eigen glazen ingooien en mensen die echt wijs geworden zijn en geleerd hebben van het leven.
Ik probeer een klein stukje mee op te lopen in hun leven en daarin iets voor hen te betekenen. Ik schuur me soms of warm me aan de verhalen die ik hoor en word daar zelf ook wijzer van.

Ellie Smeekens, pastor